فضای درون
از خیابان تا مکث، میان قاب و نور.
درون، پیش از ورود شروع می‌شود.
از همان اولین قاب، ریتم خیابان کمی آرام‌تر می‌شود.
همه‌چیز یک‌باره دیده نمی‌شود.
قاب‌ها ادامه پیدا می‌کنند و فضا آرام‌آرام خودش را نشان می‌دهد.
شهر آن‌طرف شیشه جریان دارد.
این‌طرف، ریتم آرام‌تری شکل می‌گیرد.
نور، فضا را عوض می‌کند.
با گذر ساعت، سایه‌ها حرکت می‌کنند و همان معماری شکل تازه‌ای می‌گیرد.
اینجا می‌شود کمی بیشتر ماند.
برای یک قرار، یک گفت‌وگو یا چند دقیقه فاصله از شتاب روز.
با کم‌شدن نور روز، درون تغییر می‌کند.
خطوط روشن‌تر می‌شوند و فضا آرام‌آرام به شب می‌رسد.
فضا با آدم‌ها کامل می‌شود.
با آمدن، نشستن، حرف‌زدن و لحظه‌هایی که آرام‌آرام بخشی از خاطره‌ی درون می‌شوند.
